W mitologii celtyckiej, kolor zielony jest ewidentnym kolorem życia. To po prostu odrodzenie, nadzieja, płodność i otaczająca człowieka przyroda.
Zielonoskóry bóg Egiptu
Kolor zielony, obecny jest także w historii starożytnego Egiptu. W niej to opisywany był dość często bóg Ozyrys, który był bogiem zielonoskórym. To jak wiemy, bóg rolnictwa, odrodzenia i śmierci.
U Celtów natomiast w ich mitologicznym przesłaniu występuje „Zielony Człowiek”, który uosabia cykl życia. Ponieważ życie, jak wierzą ludy celtyckie, zawsze daje kobieta, ten Zielony Człowiek to po prostu kobieta, zwana zwyczajowo „Panią Zielenią”.
W mitologii greckiej natomiast, przedstawiano boga Hermesa w zielonym stroju, a w polskim folklorze można znaleźć strażnika lasu ubranego w strój w tym kolorze, zwanego najczęściej „opiekunem leśnym”. Drzewa, które zrzucają liście w porze jesiennej, czekają, jak podaje mitologia celtycka, na zieloną nową szatę, którą nabędą w czas najbliższej wiosny. Zatem, jak widzimy, każdego rodzaju odrodzenie, jest kojarzone z kolorem zielonym.
Celtyckie mieszkanki bagien
W celtyckim folklorze, znany był tak zwany „Tydzień Koloru Zielonego”, podczas którego ubrane w zielone sukienki Rusałki, tańczyły nad trzęsawiskami i torfowiskami. Gdy ktoś się nie bał, mógł zbliżyć się do takich bagien, aby spotkać tańczącą Rusałkę, która mogła obdarzyć go szczęściem a może nawet miłością.
Rusałka to rodzaj nadprzyrodzonej istoty, która kocha muzykę oraz taniec, który wykonuje tańcząc w powietrzu. Starożytni Słowianie wierzyli, że mieszkała ona w jeziorach. Zwykle Rusałka jest przedstawiana w zielonych ubrankach, ale posiadała ona dodatkowo zielone włosy.
W kulturze słowiańskiej, Rusałki posiadają nawet zieloną skórę. W niektórych regionach Szmaragdowej Wyspy, „zielone Rusałki” są przedstawiane jako atrakcyjne wróżki, a w innych jako brzydkie i złośliwe istotki rodzaju żeńskiego. Rusałki to takie „malutkie damy”, które fascynują mężczyzn, a ci jak opętani, mogą podążać za nimi nawet w głąb bagna czy też jeziora, będąc urzeczeni ich urodą.
Wiara w moc Rusałki
Pradawni Celtowie wierzyli, że nie tyle Rusałka ma moc, ale jej zielony strój, który jest jej nieodłącznym atrybutem. Rusałka dzięki temu kolorowi jest bardzo niebezpieczna, a często jej poszukiwacz boi się do niej zbliżyć, a jedynie prowadzi z nią rozmowę na odległość. Wówczas to, ta mała istotka, używa swoich, jak mawiali Celtowie „zielonych czarów”, które wabią śmiałka na pewną śmierć.
Zielony w mitologii tureckiej
W mitologii tureckiej kolor zielony symbolizuje wschód oraz niebo.
Stare tureckie słowo oznaczające zieleń – „yaşıl” – pochodzi od słowa „yaş”, oznaczający „mokry lub wilgotny”. Turcy też wierzą, że kolor ten nawiązuje do bagien i głębokich jezior, które nie kojarzą się dobrze z życiem człowieka. Ale też kolor ten związany jest z naturą, odpowiedzialną za zazielenienie się drzew, łąk i trawników.
Co symbolizuje kolor zielony
W życiu dawnych Celtów, „Pani Zieleń” często kojarzy się z witalnością i życiem. Z tego też powodu logotypy wielu organizacji ekologicznych są w kolorze zielonym.
Zieleń kojarzona z naturą, symbolizuje również wiosnę i odrodzenie, a przy okazji łączy bóstwa i mitologiczne istoty związane właśnie z tą porą roku. Kolor zielony to kolor połączony w sposób bardzo ścisły ze żniwami, rolnictwem i wszelkim dobrobytem, czyli z czasami „zielonej nadziei”.
Młodość i tolerancja
W niektórych społeczeństwach zieleń symbolizuje młodość, nadzieję i tolerancję. Oznacza on także wszelkiego rodzaju konotacje. Według starożytnych źródeł celtyckich w ich mitologii jest postać zwana jako Freyr, a jest to bóg płodności, dobrobytu i urodzaju. Według wielu spisanych źródeł historycznych, nazywany jest on zwyczajowo „bóstwem zielonym”.
Leśne duchy w kolorze zielonym
Celtowie bardzo chętnie wierzyli w leśne duchy lasów, które również posiadały kolor zielony. Niekiedy duchy te były uważane przez Celtów też za bóstwa bagien.
Kolor zielony bardzo często w kulturze tego ludu, symbolizował wieczność. W kosmologii była też znana pewna postać o imieniu Yggdrasil.
Miała ona wygląd drzewa, które uważane było za święte. Miało ono gigantyczne rozmiary a łączyło ono ze sobą zarówno świat żywych jak i ludzi zmarłych.
W Irlandii zielony kolor symbolizuje „bujność” tej wyspy pod każdym względem. Ale też oddaje ta barwa pewnego rodzaju obfitość rosnącej tam koniczyny, która jest symbolem Szmaragdowej Wyspy. Bujna koniczyna stanowi obfitość paszy dla zwierząt, które z kolei stanowią pokarm dla człowieka. Święty Patryk, obrazował koniczynę jako skupioną w całość Trójcę Świętą.
Zieleń jest także barwą narodową Szmaragdowej Wyspy, symbolizującą narodową dumę i walkę o niepodległość tego kraju. Irlandia jest też, jak wiadomo, nazywana „Zieloną Wyspą”, dzięki specyficznemu klimatowi oceanicznemu, który sprzyja intensywnemu rozwojowi rosnącej tutaj właśnie roślinności.
Na fladze Irlandii
Na fladze Irlandii kolor zielony, oznacza katolików. W historii walk o niepodległość z XVIII w., noszenie zielonych wstążek i flag stało się symbolem irlandzkiego oporu i wielkiego patriotyzmu.
W dniu 17 marca każdego roku, czyli w dzień imienin św. Patryka – patrona Irlandii, Irlandczycy powszechnie ubierają się na zielono. A wówczas też całe krajobrazy irlandzkich wiosek i miast przybierają tę właśnie barwę. Kolor zielony, podkreśla także irlandzką kulturę, otwartą i przyjazną na wszelkie dobro.
Ewa Michałowska- Walkiewicz
