Dla każdego, kto szuka pomocy psychologicznej – dla siebie, dziecka lub bliskiej osoby – istnieje jedno kluczowe pytanie, które warto zadać przed pierwszą wizytą: kto właściwie ma prawo nazywać się psychologiem w Irlandii?
W przeciwieństwie do innych państw europejskich, Irlandia wciąż nie wprowadziła ustawowej regulacji zawodu psychologa.
CORU, państwowy organ nadzorujący działalność wielu zawodów w sektorze opieki zdrowotnej, pracuje obecnie nad ochroną tytułów psychologa edukacyjnego, klinicznego i poradniczego, które mają zostać objęte regulacją w 2027 roku.
Do tego czasu ogólny tytuł „psycholog” pozostaje niechroniony. Obecnie prywatny praktykujący „psycholog” nie musi spełniać żadnych ustawowych standardów, aby posługiwać się tym tytułem.
To wyjątkowa sytuacja jak na państwo członkowskie UE w 2026 r. – zwłaszcza że oceny psychologiczne i udzielane wskazówki mogą wpływać na decyzje dotyczące zdrowia psychicznego dorosłych i dzieci.
Rekomendacja od zaufanego znajomego może być pomocna przy wyborze specjalisty. Ktoś może szczerze uważać, że dany praktyk jest świetny, a jednocześnie nie mieć żadnej możliwości sprawdzenia, czy ta osoba posiada kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu w kraju.
W Wielkiej Brytanii, choć sam tytuł „psychologist” nie jest chroniony, chronione i regulowane są tytuły takie jak Clinical Psychologist, Counselling Psychologist czy Educational Psychologist, a osoby je posiadające muszą spełniać ściśle określone standardy zawodowe.
W Niemczech istnieje odrębny system regulacji psychologów i psychoterapeutów, z obowiązkowymi kwalifikacjami na poziomie uniwersyteckim, wymaganymi do wykonywania zawodu.
Polska również wprowadziła ustawową regulację zawodu psychologa – powstał rejestr zawodowy oraz jasno określone wymagania kwalifikacyjne.
Irlandia znajduje się więc w nietypowej sytuacji, pozostawiając rodziny samym sobie w poruszaniu się po zawodzie, którego tytuł jest obecnie w dużej mierze kwestią zaufania. Teoretycznie każda osoba mogłaby nazwać się psychologiem, otworzyć prywatną praktykę i pobierać opłaty za usługi w zawodzie, w którym nie zdobyła wymaganych kwalifikacji.
A porada psychologiczna nie jest nieszkodliwa tylko dlatego, że udzielana jest w prywatnym gabinecie. Błędna ocena lub niewłaściwa rekomendacja może wpływać na decyzje dotyczące dziecka, opóźniać odpowiednią interwencję lub powodować poważny stres i cierpienie.
Istnieje jednak przydatne narzędzie dla opinii publicznej: Psychological Society of Ireland (PSI) prowadzi internetowy rejestr psychologów posiadających status Chartered Psychologist. Można w nim sprawdzić, czy dana osoba jest członkiem Chartered oraz – co ważne – w jakiej dziedzinie psychologii posiada specjalizację.
Posiadanie statusu Chartered Psychologist nie jest tym samym, co rejestracja u państwowego regulatora, takiego jak CORU. Oznacza jednak, że psycholog spełnił wymagania PSI dotyczące członkostwa, co daje możliwość na zweryfikowanie jego kwalifikacji oraz statusu zawodowego przed podjęciem decyzji o skorzystaniu z jego usług.
Zatem każdy, kto rozważa wizytę u psychologa, powinien poświęcić czas na sprawdzenie kwalifikacji, statusu zawodowego praktykującego psychologa oraz obszaru specjalizacji, zamiast polegać wyłącznie na osobistych rekomendacjach.
KZ
FOTO: pexels.com, SHVETS production
