W mitologii celtyckiej perły uważane są od wieków za zastygłe łzy bogini Clíodhny. To ona zakochana w pięknym Elfie Oro, gorzko płakała po ich rozstaniu nie mogąc odnaleźć swojego ukochanego, spacerując po trzęsawiskach i bagnach. Jak myślała wspomniana bogini, umiłowany Elf na pewno utopił się właśnie w takich miejscach. Zastygłe łzy bogini Clíodhny z biegiem czasu, jak głosi to wspomniana miologia, nabrały cech personalnych, same posiadając nadprzyrodzone możliwości spełniania ludzkich życzeń.
W mitologiach
Perła w mitologii greckiej jest bardzo związana z boginią miłości Afrodytą, odpowiedniczką rzymskiej Wenus. Wyłoniła się ona z morskiej piany, a niektóre krople właśnie tej piany stały się perłami. Grecy wierzą też, że perły to łzy szczęścia Afrodyty, która obdarowana była przez los tymi pięknymi klejnotami.
U Greków, ale też i u Celtów, perła zawsze jest symbolem czystości, piękna a przede wszystkim niewinności. W kulturze perskiej to symbol bogactwa, a ich czarne odmiany na przykład dla Chińczyków, utożsamiane są z mądrością i postrzeganiem pozazmysłowym. Co niektórzy katolicy uważają perły za łzy Adama, który był wygnany z raju. Jak już to wcześniej zostało przedstawione, Celtowie utożsamiali perły z osobowością ludzką. Były też i takie wioski celtyckie, gdzie oddawano cześć „Pani Perle”, modląc się do niej, prosząc o finanse.
Jak głoszą nam stare legendy Kraju Środka, perły powstały ze śliny walczących ze sobą smoków, które ziejąc ogniem jeden na drugiego, dodatkowo opluwali się nawzajem. Perla w Chinach jest zatem symbolem mocy, walki i mądrości.
W Indiach natomiast wierzono, że perły powstały z kropel rosy, które spadły podczas pełni księżyca. Rosa ta została złapana przez małże i dopiero po ich śmierci mógł je wyjąć z ich skorupek człowiek. Perły to klejnoty małżeństwa, ponieważ przynoszą one szczęście właśnie małżonkom.
W kulturze i wierzeniach polskich
W staropolskiej kulturze natomiast, perły uważane były za łzy aniołów, gdyż widziały one na co dzień nieprawości i grzechy ludzi. Ze względu na swój niezwykły blask i kształt, w niektórych regionach, gdzie mieszkali Słowianie całowano perły uważając, że one szybko odpłacą osobom całującym je wszelkim dobrobytem.
W kraju faraona
W starożytnym Egipcie perły były uważane za symbole piękna, toteż często kojarzone były one z boginią Hathor. Gdy umierał faraon, jego oczy przecierano największymi perlami, aby widziały one dobrze drogę prowadzącą w zaświaty. W tym kraju nad Nilem, perły były symbolem potęgi, zatem te osoby, które znalazły cenną perłę a były one biedniejsze, musiały oddać ten skarb ludziom znamienitszym od siebie. Niektóre ołtarze egipskie, gdzie składano ofiary bogom, ozdabiane były perłami. Fakt ten znalazł też swoje odbicie w katolicyzmie, gdzie perłami ozdabiano ołtarze liturgiczne, jak też i kielichy używane podczas sprawowanych mszy.
W dobie odrodzenia
W okresie renesansu perły, jak nietrudno się domyśleć, były noszone przez arystokrację jako wyraz ich prestiżu i wyższości nad resztą społeczeństwa. W owym czasie perły używane były też przez ówczesnych magów i wróżki, ponieważ jak wierzono potrafił ich blask ściągać różne duchy, które pomagały dokładniej postawić kabałę i ją zinterpretować.
Celtycka bogini Clíodhna
W mitologii celtyckiej perły uważane są od wieków za zastygłe łzy wspomnianej wcześniej bogini Clíodhny [wym. Klijny -red.], która według legend władała falami oceanu i potrafiła jednym szeptem przywołać morskie stworzenia. Clíodhna to jedna z najbardziej fascynujących postaci mitologii irlandzkiej, a jej wizerunek łączy w sobie cechy bogini miłości, piękna i zaświatów. W legendach pojawia się jako niezwykle piękna kobieta o głosie tak czarującym, że potrafił uśpić całe armie. Uważano ją za władczynię Tír na nÓg – krainy wiecznej młodości, do której trafiali wybrańcy obdarzeni jej łaską. Z mitów wynika, że Clíodhna miała władzę nad morzem i falami, które słuchały jej poleceń niczym żywe istoty. Często towarzyszyły jej trzy magiczne ptaki, których śpiew leczył choroby i koił smutek. W wielu opowieściach bogini zakochuje się w śmiertelnikach, a jej losy splatają się z ludzkimi dramatami, co czyni ją postacią zarówno potężną, jak i głęboko emocjonalną. To właśnie z jej legend wywodzi się przekonanie, że perły są zastygłymi łzami bogini – symbolem tęsknoty, miłości i piękna, które przetrwało próbę czasu.
Wierzenia Celtów
W kulturze dawnych Celtów wierzono, że perły chronią ludzi przed złymi duchami i wszelkimi chorobami. Niejednokrotnie perły też uważane były za symbol luksusu, zatem noszone były one przez królów, a też i rzadziej przez druidów. Były one niejednokrotnie używane do ozdabiania koron, sukien oraz były one elementem stroju wierzchniego irlandzkich dostojników. Perły były cenione nie tylko ze względu na ich niesamowicie piękny wygląd, ale ze względu na rzadkość ich występowania i trudność w pozyskaniu.
Perły jako podstawa eliksiru młodości dla Celtów
W wierzeniach Celtów przyroda zawsze odgrywała kluczową rolę razem z ziołami, które były nieodłączną częścią sprawowanych przez nich praktyk magicznych. Według Celtów poszczególne rośliny miały swoje przeróżne właściwości magiczne, które mogły być wykorzystane do różnych celów, w tym do wytworzenia z nich eliksirów. W codzienności życia Celtów ziołowe mikstury były często używane do uzdrawiania oraz ochrony przed złymi duchami. Ale były też one stosowane podczas rytuałów miłosnych i do odzyskania utraconej młodości. Niektóre mieszanki ziołowe były również stosowane podczas rytuałów związanych z ich wierzeniami czy wróżbami. Ziołowe mikstury były przygotowywane przez druidów, którzy posiadali szczególne zdolności do komponowania z nich eliksirów, w których na przykład moczona była w blasku księżyca perła. Perła ta musiała być wcześniej oczyszczona z ewentualnych klątw i zlej energii. Właśnie tak, jak uważali Celtowie, odpowiednie połączenie ziół i perły lub ich kilku sztuk, mogło zapewnić oczyszczającą moc eliksiru, przepędzającą zło oraz przynoszącą szczęście. Niektóre z takich eliksirów miały także służyć do komunikacji z duchami przodków.
Ewa Michałowska -Walkiewicz
FOTO: Muszla i perły perłopławu indyjskiego, Tiia Monto, Wikipedia, domena publiczna, CC BY-SA 3.0
