W mitologii celtyckiej tak naprawdę nie ma konkretnego boga, który mógłby być jednoznacznie utożsamiany z pojęciem Mgły. Jednakże, w świecie Celtów właśnie Mgła może być kojarzona z różnymi bóstwami. Do tych bóstw na przykład należy Cernunnos, który jak wiadomo jest związany z naturą i zaświatami.
Wizerunki Cernunnosa
Jak wiemy, wizerunki Cernunnosa bardzo często przedstawiają go w otoczeniu zwierząt i bujnej roślinności. Fakt ten sugeruje jego związek z mglistymi, a przy okazji wilgotnymi środowiskami występującymi w przyrodzie.
Morrigan, bogini wojny
Kolejnym przykładem celtyckiego związku z pojęciem Mgły, jest bogini wojny Morrigan. Jest ona jak wiadomo Panią Przeznaczenia i Losu. Potrafiła ona przybierać dość często postać ptaka, a także gęstej Mgły i właśnie w ten sposób mogła ona dokładnie przyglądać się przebiegowi bitew i militarnych potyczek.
Celtyckie wierzenia
W wielu wierzeniach ludowych, dla Celtów Mgła jest personifikacją kobiety raczej smutnej, która szukając nie wiedzieć czego, rankiem przechadzała się po świecie, płacząc i cicho zawodząc. Posiadała ona rzecz jasna ponadnaturalne cechy, tak więc dzięki nim mogła się ona ludziom pozytywnie przysłużyć, na przykład podczas uzdrowień lub też umiała na ludzi i zwierzęta rzucić czar choroby. W sposób również nadprzyrodzony, pilnowała lasów i pól uprawnych, karząc tych ludzi, którzy chcieli na tych terenach siać spustoszenie. Pani Mgła, urządzała sobie wielkie przyjęcia na szerokich polach uprawnych zawsze z samego rana, a czyniła to z zaproszonymi leśnymi demonami. Cernunnos celtycki bóg płodności, zwierząt, przyrody i zaświatów tak bardzo często jest kojarzony z Panią Mgłą, ponieważ podczas gdy ona pokrywała świat ludzi żywych, on schodził do zaświatów i tam sprawował kontrolę tego miejsca i jego mieszkańców.
Duch stworzony z mgły
Deogen, to jak wiemy zły duch powstały z mgły. Deogen, stworzony został przez nordycki panteon z mgły, gdy ta pojawiała się nad ranem. Zjawiała się ona najczęściej na łąkach, szczególnie wtedy, gdy w pobliskiej wiosce dochodziło do zbrodni. Deogen to duch, który w szczególny sposób poluje na graczy i wykazuje on swoje agresywne zachowanie, podczas różnych gonitw i pościgów. Gdy składa mu się ofiary z upolowanego ptactwa, ten potrafi szybko odszukać zaginioną osobę nawet podczas najgęstszej mgły. W celtyckich opowieściach jest on zawsze ukazany jako kochanek Pani Mgły. Są oni bowiem oboje nieugięci, agresywni, raczej nielubiący ludzi i zwierząt.
Tuatha De Danann
Jak jest nam wiadomo, Tuatha De Danann to celtycki ponadnaturalny lud, któremu patronował bóg Dagda, Lugh i Ogma, związani z naturą, przyrodą i jej zjawiskami. Ich ukochanym, zjawiskiem była oczywiście mgła. Podobno najstarsi Druidzi chcąc uprosić boga Dagdę o łaskę w danej dziedzinie, musieli składać daninę z masła i octu, zarówno Pani Mgle, jak i wspomnianemu bogowi. Pani Mgła słynęła z tego, że raczej trudno było ją uprosić o pomoc. Ale bóg Dagda był bardziej przychylny ludziom i całemu otaczającemu człowieka światu.
W greckiej mitologii starożytnej
Dawno temu, żył sobie w greckim panteonie „bóg mgły” o imieniu Avalkiz, który miał trzy córki. Mieszkali oni w pięknym pałacu mieszczącym się niedaleko kuźni Hefajstosa. Pierwsza z córek nosiła imię Spektra, była ona półboginią deszczu. Druga córka nosiła imię Jowisza, a była ona półboginią słońca, a trzecia córka o imieniu Marlene, była półboginią burzy. Pewnego razu wszystkie córki boga Avalkiza. umarły. Najpierw straciły one wzrok, potem słuch, a na końcu dotyk i smak. Z rozpaczy bóg Avalkiz ułożył trzy drogie ciała na ołtarzu i zaczął odmawiać modlitwę zmartwychwstania. Lecz z płaczu pomylił się podczas odmawiania tej modlitwy i wszystkie trzy ciała rozpłynęły się tworząc mgłę. Odtąd starożytni Grecy zjawisko mgły tłumaczyli sobie, że gdy pojawia się Pani Mgła, jest zwiastunem śmierci.
Pani Mgła i demony
Pani Mgła, w różnych wierzeniach słowiańskich jak też i nordyckich, zawsze kojarzona jest z demonologią. Snująca się po świcie Pani Mgła, ogranicza człowiekowi pole widzenia, wprawia go w zakłopotanie, a na końcu takiego człowieka zawsze wiedzie to na manowce. Zawsze Pani Mgła, jest przyczyną wielu ludzkich kłopotów. Celtowie uważają ją jako sprzymierzeńczynię złych duchów. We mgle właśnie złym duchom łatwiej było posiąść władzę nad człowiekiem.
Prowadziła ludzi w wiry wodne
Mgła celowo utrudniała działania ratownikom, którzy dla przykładu ruszają z pomocą topielcom lub tym, którzy tracą życie w wirach wodnych i gwałtownych falach. Zawsze wraz z nią wyłaniały się z wody boginki i upiory, prowadzące człowieka do samobójstwa, morderstwa lub w najlepszym razie, do obłędu. Do dnia dzisiejszego znane są nie tylko celtyckie opowieści o tym, że gdy pojawia się na świecie Pani Mgła, zaraz zjawiają się też Błędne Ogniki, zwane zwyczajowo „Błędniczkami”, posiadające w rękach maleńkie latarenki. One to najczęściej prowadzą człowieka nad przepaść, z której najczęściej on spada. Jak zatem widać, Pani Mgła, posiada raczej złe cechy charakteru, co negatywnie wpływa na jej relacje z ludźmi. Pani Mgła, jest też ulubienicą Olbrzymów, które z porannej rosy dla niej przędą suknię.
Podsumowując dla Celtów Pani Mgła jest najczęściej zwiastunem złych żywiołów, które nastają na świecie, gdy tylko pojawią się nad nim pierwsze promienie słońca. Pani Mgła, stanowi zawsze portal prowadzący do zaświatów, a gdy tam człowiek się znajdzie, już nigdy z niego nie wyjdzie.
Ewa Michałowska-Walkiewicz
