Celtyckie Drzewo Życia to jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli starożytnej kultury celtyckiej. Jego głęboka symbolika, no i oczywiście znaczenie, przepełnione są szczególną duchowością wraz z szeregiem jego mistycznych odniesień, co rzecz jasna fascynuje ludzi na całym świecie. Wspomniane drzewo celtyckie we wspaniały sposób wyraża harmonię i równowagę, wynikającą z połączenia ze sobą wielu form życia oraz ciągłego cyklu odrodzenia.
Historia Celtyckiego Drzewa Życia
Dla Celtów wszystkie drzewa miały przeogromne znaczenie. Jak nam jest wiadomo, były one nie tylko źródłem schronienia dla zwierząt i ich pożywienia, ale także uważano je za pewnego rodzaju pomost po między światem materialnym, czyli tym, który widzimy i w nim żyjemy a duchowym. Wierzono przede wszystkim, że drzewa są świętymi istotami, które łączą ze sobą niebo, ziemię i podziemny świat ludzi zmarłych.
Crann Bethadh
Crann Bethadh, czyli innymi słowy święte Drzewo Życia Celtów, przedstawiało celtyckie przekonanie o wzajemnym powiązaniu wszystkiego tego, co po prostu składa się na życie. W centrum wielu celtyckich osad, musiało znajdować się „święte drzewo”, które symbolizowało przede wszystkim bezpieczeństwo i duchowe wsparcie dla całej celtyckiej społeczności.
Symbolika celtyckiego Drzewa Życia
Korzenie tego drzewa sięgają bardzo głęboko do podziemnego świata, ludzi i zwierząt już nieżyjących. Pień Celtyckiego Drzewa Życia, reprezentuje świat materialny, bogactwo, zasobność i wszelkie posiadanie. Rozłożyste a przy okazji potężne jego gałęzie wznoszą się zawsze ku niebu, łącząc ze sobą wszystko w jedną całość. Drzewo jest pewnego rodzaju mostem pomiędzy światem ludzkim tym, który znamy z codziennego życia oraz tym duchowym, do którego nie wszyscy mają dostęp.
Celtyckie drzewo w cyklu życia
Drzewo Życia u Celtów, symbolizuje cykl narodzin, życia, śmierci, a co najważniejsze ponownego odrodzenia się. Gdy nastaje pora zimy, wtedy drzewo to „umiera”, staje się zatem symbolem ludzkiej wiary i nadziei na jego odrodzenie z nastaniem wiosny i cieplejszych dni.
Przede wszystkim harmonia
Wygląd morfologiczny tego drzewa, z jego idealnym wręcz balansem zachowanym między jego korzeniami a koroną, przypomina wszystkim ludziom o potrzebie zachowania równowagi w życiu każdej istoty żywej. Celtowie wierzyli, że harmonia ta znajdująca swój niezwykły wymiar pomiędzy człowiekiem, naturą i duchowym światem, który zewsząd tego człowieka otacza, jest oczywistym kluczem do pełni szczęścia.
Siła tego drzewa
W kulturze celtyckiej drzewa od zawsze były postrzegane jako pewnego rodzaju strażnicy mądrości no i oczywiście siły. Drzewo Życia jest zatem symbolem ochrony i stabilności ludzkiego istnienia na tym padole.
Znaczenie duchowe
Drzewo Życia oczywiście w kulturze i wierzeniach społeczności celtyckiej, było również symbolem duchowego rozwoju i to na każdej płaszczyźnie. Uważano, że każdy element i każda część nawet najmniejsza tego drzewa prezentuje inny etap duchowej podróży istot żywych. I tak dla przykładu, korzenie symbolizują połączenie każdego człowieka z jego przeszłością, przodkami i starą Matką Ziemią. Pień jest pewnego rodzaju odzwierciedleniem naszej teraźniejszości i egzystencji, w powiązaniu z wytrwałością. Gałęzie tego drzewa wskazują na aspiracje ludzi, ich rozwój i dążenie do wyższych często nadrzędnych celów. Celtowie wierzyli, że drzewo to jest symbolem wspólnoty i wzajemnego wsparcia.
Drzewo to …
Ma swoje przełożenie w sztuce, biżuterii, a także w wielu dekoracjach wnętrzarskich a przede wszystkim powstały o nim pieśni, wiersze i legendy. Mówiąc o tym drzewie życia, nie tylko Celtowie, ale każdy człowiek, powinien wyobrażać sobie swój rozwój, stabilizację i ponadprzeciętne życie. Umieszczenie w domu dekoracji w formie wspomnianego Drzewa Życia, jest pewnego rodzaju przypomnieniem o dążeniu do równowagi i harmonii „wszędzie i z każdym”. Jest ono dla wielu osób motywem, który przypomina o połączeniu ze światem i potrzebie równowagi w życiu.
W dzisiejszym czasie
Drzewo Życia jest ogromną inspiracją, a przy okazji symbolem równowagi w duchowym rozwoju i następującej po sobie cykliczności. Ma ono wiele odniesienia w różnych innych niż celtycka kulturowościach i cywilizacjach.
Co na to mitologia?
W mitologii nordyckiej jest to drzewo Yggdrasil, a dla przykładu w judaizmie Rajskie Drzewo Życia. Celtyckie Drzewo Życia to ogromny symbol, a także i zaproszenie do refleksji i zadumy nad istnieniem naszego organizmu tu i teraz. W świecie nienaturalnego pośpiechu warto jest się zatrzymać, by zauważyć pewnego rodzaju współczesne odniesienie do mitologii i starożytnego świata, co czyni drzewo to jeszcze bardziej ciekawszym.
Znany jest o tym drzewie wiersz, dlatego chętnie go przytoczymy.
Korzenie w ziemi, w gęstwinie lat,
Gdzie pamięć przodków, gdzie cichy świat.
Pień mocny wznosi się, łączy dwa brzegi,
Z materii w ducha, co w górę bieży.
Gałęzie pną się, chwytają słońce,
Każdy liść drży, życie wciąż gorące.
Raz w bieli śniegu, raz w barwach złota,
To cykl natury, to wieczna istota.
W nim początek, koniec i powrót znów,
Jak ludzkie serce, co w rytmie snów.
W gałęziach ptaki, w korzeniach mrok,
Drzewo życia trwa, przez wieczny rok.
To symbol siły, co w naturze drzemie,
Że śmierć jest tylko snem, a życie w ziemi
Znajduje odnowę, w nowym pąku tkwi,
Wieczne odrodzenie, co zawsze lśni.
Ewa Michałowska-Walkiewicz
