Nasz Głos | Polski tygodnik w Irlandii | Celtyckie ślady w Polsce | ng24.ie

Celtyckie ślady w Polsce

Celtyckie ślady w Polsce. Z wizytą w mieście Łodzi

W Łodzi już od okresu pierwszej wojny czczono symbole celtyckie, w których prym wiodła „dłoń”. Nawet teraz na jednej z ulic miasta zobaczyć możemy rzeźbę dłoni, która, jak zawsze wierzono, czuwa nad dobrobytem ludzi. Początkowo dzisiejsze miasto Łódź nosiło nazwę Łodzia. Na temat nazwy tej miejscowości istnieje kilka hipotez. Według jednej z nich wywodzi się ona od szlacheckiego nazwiska, które brzmi Łodzic. Rodzina ta zamieszkiwała wspomnianą miejscowość, a zasłynęła ona w historii miasta tym, że wywodziło się z niej wiele znaczących dla okolicy osób. Miejscowość Łódź ma metrykę średniowieczną – początkowo była małą wsią leżącą w granicach historycznej ziemi łęczyckiej. Ziemią łęczycką początkowo władali książęta łęczyccy. Pierwsza wzmianka dotycząca tego faktu, znajduje się w dokumencie sygnowanym przez księcia ziemi łęczyckiej i dobrzyńskiej Władysława Garbatego z 1332 roku. Związany był on z nadaniem kilku wsi w wieczyste posiadanie biskupom kujawskim – wśród nich znajdowała się wieś o nazwie Łodzia. Prawa miejskie … Czytaj dalej

Otagowano |

Miłkowice: celtyckie naczynia i zrujnowane kościoły

Miłkowice to niewielka wieś położona w województwie wielkopolskim, w powiecie tureckim. Dokładnie opisując jej usytuowanie należy wspomnieć,  że znajduje się ona nad zbiornikiem wodnym zwanym Jeziorkiem. Również tutaj możemy znaleźć ślady świadczące o tym, że mogli zamieszkiwać tu niegdyś Celtowie. Była to niegdyś wieś szlachecka, gniazdo rodowe rodziny Miłkowskich, pieczętujących się herbem Abdank. W drugiej połowie XV stulecia powołano tu do istnienia kościół, ufundowany prawdopodobnie przez Mikołaja Miłkowskiego. Był to akt dziękczynienia za to, że pojął on za żonę Katarzynę z Romiszewic. W czasie wizyty biskupiej w Miłkowicach, mającej miejsce w 1683 roku, zostawiono tutaj notatki, w których opisywano wspomniany drewniany kościół z trzema ołtarzami. W 1784 roku Ignacy Lipski, pełniący obowiązki łowczego, posiadał w Miłkowicach niewielki dworek. Był on także fundatorem drugiego małego kościółka, który pełnił rolę kaplicy modlitewnej. W 1848 roku, został on obrócony w perzynę – nie wiadomo jednak dokładnie, w jakich okolicznościach miało to miejsce. Rok … Czytaj dalej

Zamek Topacz: smutna historia pewnego wesela

Zamek Topacz ulokowany jest na Dolnym Śląsku. W XIX stuleciu tereny te były pod jurysdykcją zaboru niemieckiego, zatem ludność regionu w przeważającej mierze składała się z Niemców. Według Aleksandra Dunckera, niemieckiego księgarza i pisarza, który w latach 1857-1883 wydał spis wiejskich dworów i pałaców należących do  niemieckiej szlachty, wieża obronno-mieszkalna w Topaczu została zbudowana przez zakon templariuszy w celu zapewnienia bezpieczeństwa dla przewożących różne towary kupców. Niestety, dokładne daty budowy dworu i jego przejścia w ręce świeckie nie są nam znane. Historia obiektu, którego pierwszą budowlą była dwupiętrowa wieża obronno-mieszkalna na planie prostokąta z nawodnioną fosą, sięga początków XIV stulecia. Na początku XVI wieku wieżę tę podwyższono o jedną kondygnację z tarasem widokowym na szczycie, pełniącym rolę rekreacyjną oraz obserwacyjną. W latach 1586-1600 posiadłość ta należała do Heinricha von Vogta i jego następcy, który w 1618 roku dobudował renesansowy budynek do istniejącej już w tym miejscu wieży. W XIX wieku, … Czytaj dalej

Irlandzkie ślady poza Zieloną Wyspą, czyli kultura halsztacka

Kultura halsztacka to nietypowa nazwa określająca życie Celtów, która pochodzi od znaleziska archeologicznego w La Tène nad jeziorem Neuchâtel w Szwajcarii. To właśnie tutaj, w trakcie badań archeologicznych prowadzonych w XIX wieku, odkryto sporą liczbę zabytków związanych z ludnością celtycką, jej rzemiosłem i rolniczą pracą. Jak się później okazało, kultura ta miała wiele odniesień do innych zakątków Europy, w których żyli Celtowie. Celtyckie plemię Bojów mieszkające na Morawach postanowiło poszerzyć swoją przestrzeń życiową, udając się na tereny Polski. Jak nietrudno się domyśleć, pojawili się oni na Górnym Śląsku. Założyli tutaj bogate oppidum, czyli po prostu osadę. Jako że byli znamienitymi rolnikami, ich uprawy były doskonałe, a zbiory dorodne. Wszystkie źródła historyczne poświęcone Celtom podkreślają wysoki poziom przez nich rolnictwa. Późniejsze plemiona celtyckie mieszkające w Polsce posiadały nawet żniwiarki dwukołowe. Całe kompleksy pól uprawnych otoczone były kamiennymi granicami, u nas znanymi jako miedze. Celtowie uprawiali swoje pola należycie i sumiennie.  Ziemię … Czytaj dalej

Celtyckie ślady: Zamek Bolczów– ciężkie losy urokliwej twierdzy

Zamek Bolczów to dolnośląska budowla, która wykonana jest z naturalnych skalnych ścian. Znajduje się on około 15 kilometrów od Jeleniej Góry. Usytuowany jest na skalistym, granitowym występie, mieszczącym się na wysokości 561 m n.p.m. Do budowy zamku wykorzystano dwie granitowe skały, które połączono kamiennymi murami, dzięki czemu powstał niewielki dziedziniec. Nad nimi od strony wschodniej wzniesiono kwadratową wieżę, obok dom dla kobiet, a prostopadle do niego, przy północnej stronie murów na krawędzi zbocza, zbudowano podpiwniczony budynek mieszkalny. Wejście do niego prowadziło bezpośrednio z dziedzińca, a jego nadziemne kondygnacje były podzielone na dwa pomieszczenia o podobnych wielkościach. Po południowej stronie była okrągła kaplica, zaś naprzeciwko budynku mieszkalnego od południowego wschodu znajdowała się kuchnia i piekarnia. Na zamkowym dziedzińcu była cysterna z wodą. Okolice zamku są jednymi z wielu polskich miejsc, w których natrafić można na ślady obecność Celtów. Na obrzeżach miasta archeolodzy odnaleźli pozostałości dużej osady celtyckiej sprzed ponad 1,8 tys. … Czytaj dalej

Otagowano , |

Pałac w Mosznej: celtyckie akcenty w opolskiej wsi

Pałac w Mosznej to zabytkowa rezydencja położona na Opolszczyźnie. Jest on jednym z najbardziej znanych zabytków w naszym kraju. Od 1866 do 1945 roku pałac ten był rezydencją śląskiego rodu Tiele-Winklerów, światowych potentatów przemysłowych. Budowla pałacowa powstała w połowie XVIII wieku jako pałac posiadający barokowy styl. Zamek zaczęto znacznie rozbudowywać w roku 1896, gdyż nocą z 2 na 3 czerwca tego samego roku barokowy pałac częściowo spłonął. Stary pałac został odbudowany w pierwotnym układzie i stylu, a do 1900 roku powstała jego część wschodnia w stylu neogotyckim, z piękną oranżerią. W latach 1911-1913 do pałacu dobudowano skrzydło zachodnie w stylu neorenesansowym. Założony tu park jest częścią parku krajobrazowego z cennym drzewostanem i niezwykłym skupiskiem rododendronów. W latach 1904, 1911 i 1912 częstym gościem tych okolic był Wilhelm II, ostatni niemiecki cesarz. Rodzina Tiele-Wincklerów opuściła pałac wiosną 1945 roku, gdy zakończyła się II wojna światowa, a tereny opolskie wróciły do granic … Czytaj dalej

Coś więcej niż pojemnik na żywność: celtyckie dzbany w województwie świętokrzyskim

Nie od dziś wiadomo, że Celtowie są pradawnym narodem ściśle związanym ze Szmaragdową Wyspą. Jednakże wiele korzeni Celtów ma też swoje powiązania z różnymi miejscami występującymi na Starym Kontynencie. Tym samym postanowiliśmy wyruszyć na świętokrzyską wycieczkę, śladami Celtów w poszukiwaniu szczególnych przedmiotów upamiętniających ten zacny naród, jakim są repliki dzbanów kapkazkich, w których Celtowie przechowywali sól i inne pokarmy. Celtowie zajmowali się głównie rolnictwem i hodowlą zwierząt. Ich niezatarte ślady znaleźć można także w niemieckich kopalniach soli. Znajduje się w nich wiele oryginalnych dzbanów celtyckich, które służyły tym ludom do przechowywania soli. Większe dzbany, tak zwane czerpakowe, znajdowały się na terenie kopalni, które to po napełnieniu białym złotem, czyli solą, wciągali Celtowie sznurami na górę. Dzbany nazywały się „celtyckie” ponieważ to właśnie Celtowie zajmowali się ich wytwarzaniem. Celtycką specjalnością kulinarną były przetwory mięsne. Były to przede wszystkim wieprzowina, którą jako osolone i pokrojone w pasy mięso przechowywano w dębowych beczkach … Czytaj dalej

Otagowano , |

Celtyckie ślady: Dworek w Kąśnej Dolnej – dziewiętnastowieczna perła Małopolski

Dworek w Kąśnej Dolnej znajduje się w powiecie tarnowskim, w województwie małopolskim. Pochodzi z XIX wieku i stanowi prawdziwą perłę architektoniczną tych okolic. Jak się okazuje, również i w takim miejscu nie mogło zabraknąć celtyckiego akcentu. Dworek w Kąśnej Dolnej to murowany parterowy budynek z otwartym gankiem opartym na czterech kolumnach zwieńczonych attyką. Budynek ten posiada dwuspadowy dach, przykrywający niewykorzystane do chwili obecnej poddasze. Wspomniany dworek wybudowany został w 1833 roku, przez ówczesnego właściciela wsi Pawła Gostkowskiego. Kąśnieński dwór stał się znany w1897 roku, kiedy to działający w imieniu Ignacego Paderewskiego jego pełnomocnik Stanisław Roszkowski zakupił go od Barbary z Gostkowskich Jordan Stojowskiej. Przez kolejne lata miała miejsce gruntowna przebudowa dworku. Uczestniczył w niej artysta stolarz Bolesław Rzeszutko. Ignacy Paderewski lubił odwiedzać to miejsce. Dość powiedzieć, że w dworku znajduje się fortepian czeskiej marki Petrof, który niegdyś należał właśnie do mistrza. Instrument, na którym tworzył i grał, usytuowany jest w … Czytaj dalej

Kadzielnia: ofiary Druidów na kieleckim wzgórzu

Kieleckie wzgórze Kadzielnia ulokowane jest w południowo-zachodniej części miasta Kielce. Kadzielnia, zbudowana z wapienia górnodewońskiego, jest wysoka na 295 metrów nad poziomem morza. Obecne jest to wyrobisko skalne, zaś wcześniej były tam kamieniołomy, które wypełniają wody podziemne, tworząc tak zwane Jezioro Szmaragdowe, potocznie zwane także „irlandzkim”. Kadzielnia stanowi największe skupisko jaskiń na Kielecczyźnie. Jest ich tutaj około 25. Najdłuższą z nich jest Jaskinia Odkrywców, połączona z dwiema innymi jaskiniami – Prochownią i Szczeliną na Kadzielni. Wszystkie trzy jaskinie tworzą tak zwaną Podziemną Trasę Turystyczną. Wśród innych jaskiń należy wymienić Jaskinię Wschodnią, Jeleniowską, Zawaliskową oraz Urwistą. Najwyższą część wzgórza obejmuje Rezerwat Przyrody Kadzielnia. Jest on otoczony około 30-metrowymi skarpami. Przez Kadzielnię przechodzi czerwony szlak miejski. Nazwa Kadzielnia wzięła się od rosnącego tu jałowca wykorzystywanego do produkcji kadzideł. Według innej wersji pochodzi ona kadzielnika, czyli kościelnego, który dzierżawił ten teren. Inne źródła historyczne donoszą, że właśnie w tym miejscu pradawni Druidzi składali … Czytaj dalej

Chichy: Celtyckie ślady w lubuskim pałacu

Zdjęcie: Marcin Dobrowolski, CC BY-SA 4.0 / Wikipedia.org

Chichy to wieś położona w województwie lubuskim, w powiecie żagańskim. Pałac w Chichach zbudowano w 1718 roku w bezpośrednim sąsiedztwie potoku Iławka, który przepływa w miejscu najstarszej siedziby rycerskiej. Już w 1539 roku w dziejach wspomnianej wsi zapisana jest informacja o Franciszku von Nechern, do którego należała część tej miejscowości. Zarówno sama lokalizacja Chichów, jak i otoczenie ich fosą przemawiają za warownym przeznaczeniem tego miejsca. Pałac ten pełnił rolę siedziby rycerskiej, która miała odgrywać jedynie rolę obronną. Z rysunku Friedricha Bernharda Werner wykonanego w1740 roku wynika, że już wtedy przy barokowym pałacu znajdował się park, przylegający do niego od strony południowej. W parku tym rośnie obecnie wiele pomnikowych drzew. Wśród nich dominuje jawor, buk i stary dąb. Pałac ten należał do niemieckiej rodziny pruskiego oficera. Podobno gdy wrócił on z wojny, swój ogromny majątek zakopał pod wspomnianym starym jaworem. Ponieważ w całej okolicy mówiło się o wielkim skarbie oficera, jego … Czytaj dalej

Otagowano |