Nasz Głos | Polski tygodnik w Irlandii | Celtyckie ślady w Polsce - ng24.ieng24.ie

Celtyckie ślady w Polsce

Znaki na skałach w polskich Sudetach

Świeradów Zdrój to górska miejscowość wypoczynkowa leżąca w zachodniej części Sudetów – w dolinie Kwisy między Wysokim Grzbietem na południu i Kamienickim Grzbietem na północy. Już w II w. p.n.e. w jej okolicy swoją obecność zaznaczyli tam Celtowie.   Świeradów znajduje się blisko granicy z Czechami i Niemcami, blisko miast: Jelenia Góra, Szklarska Poręba, Lubań, Zgorzelec. Ze Świeradowa Zdroju niedaleko także do czeskiego Liberca czy niemieckiego Görlitz. Pierwsza wzmianka o Świeradowie pochodzi z 1524 roku. Miejsce to w tym czasie zwało się Fegebeutel. Odkryte już wtedy zostały wody mineralne, wzmiankowane po raz pierwszy w 1572 roku, w książce berlińskiego lekarza Leonarda Thurneyssera. Zwiedzając Świeradów, nie sposób nie wybrać się w niskie partie Sudetów. Sudety, to łańcuch górski znajdujący się na obszarze południowo-zachodniej Polski i Czech. Najwyższy ich szczyt to Śnieżka, która posiada 1603 m n.p.m. Na południowym zachodzie graniczą one z Płytą Północnoczeską, Podgórzem Rudawskim i Górami Połabskimi. Na wschodzie … Czytaj dalej

Otagowano |

Zamek Międzylesie i upiorna klątwa druidów

Międzylesie to miasto znajdujące się w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim. Jest ono usytuowane nad rzeką Nysą Kłodzką, na obszarach dawnej ziemi kłodzkiej. Na przełomie I i II w. n.e. przez znajdującą się tutaj przełęcz międzyleską prowadził słynny bursztynowy szlak rzymskich kupców. W VIII wieku na tym obszarze zaczęły pojawiać się niewielkie obronne gródki. Początkowo jako podgrodzie warownego gródka, powstało też miasto Międzylesie.   Najstarsze wzmianki o grodzie sięgają drugiej połowy IX wieku. Na mocy dokumentu sporządzonego w roku 1294 w Pradze król Czech Wacław II przekazał dobra międzyleskie wraz z miastem klasztorowi Cystersów z Kamieńca Ząbkowickiego. Cystersi sprzedali całość w 1315 roku przedstawicielowi rycerskiego rodu von Glaubitz, który doprowadził do znaczącego rozwoju miasta. Za panowania rodu von Glaubitzów po raz pierwszy pisano o funkcjonujących tutaj rzemieślniczych ławach mięsnych, chlebowych i rybnych, prowadzonym wyszynku piwa i dobrze prosperującym handlu. Prawdopodobnie wtedy, czyli w XIV wieku, w centrum miasteczka powstał murowany … Czytaj dalej

Otagowano |

Celtycki wątek w pałacu w Kątkach

Kątki to niewielka miejscowość należąca do powiatu świdnickiego i gminy w Marcinkowicach. Tutaj znajduje się piękny zespół pałacowo-parkowy z aleją dębowo-jesionową. O tej miejscowości wzmiankowano po raz pierwszy w 1334 r., a zapisano ją wówczas pod nazwą Kentchyn. Prawie 40 lat później w nazwie miejscowości zmieniono jedną literkę i nowa nazwa brzmiała od teraz Kentchin. Po II wojnie światowej, kiedy Śląsk przyłączono do Polski, wieś otrzymała nazwę: Kęczyn, później: Kętrzyn, a w 1947 r. ostatecznie zostało Kątki. Dzisiaj miejscowość liczy ponad 150 mieszkańców. Początki rezydencji w Kątkach sięgają piętnastego stulecia. Początkowo była to jedynie wieża mieszkalna, która została zbudowana na utwardzonym nasypie ziemnym otoczonym fosą. Do dziś zostały jedynie ślady po wspomnianej fosie. Podstawowa bryła pałacu powstała w XVII wieku, a kolejne jego przebudowy już jako siedziby szlacheckiej, miały miejsce w wiekach XIX i XX. W roku 1850 dobudowano skrzydło południowe. W kolejnych stuleciach miejscowość ta należała do rodów von … Czytaj dalej

Wrota do Przeklętego lasu

Krzywy Las to jedno z najpiękniejszych miejsc w Polsce. Tak uroczego i zarazem dziwnego lasu, nie ma na całym świecie… no może spotkamy taki jeszcze w Irlandii. Nasz polski Krzywy Las można zobaczyć w Nowym Czarnowie, leżącym 4 km od Gryfina, blisko Elektrowni „Dolna Odra”. To rosnące „indywiduum leśne” jest prawdziwą osobliwością przyrodniczą, w której rośnie ok. 100 zdeformowanych sosen. Las ten rozciąga się na obszarze o. 0,30 ha. Posadzono go najprawdopodobniej w 1934 r. Krzywy Las administracyjnie należy do Nadleśnictwa Gryfino i Leśnictwa Wełtyń.   Niebywałość tego lasu polega na tym, iż tuż nad ziemią pień drzew nie rośnie ku górze pionowo. Skręca się on bowiem pod kątem 90 stopni. Następnie pień tych drzew wygina się szerokim łukiem, by drzewo pięło się normalnie do góry. Ciekawostką tego lasu jest też to, że wszystkie pnie drzew rosnących w tym niesamowitym lesie wygięte są w kierunku północnym. Widok, jaki tworzą te … Czytaj dalej

Otagowano |

Nie tylko magia Druidów

Celtyckie wróżki mają swoje miejsce na Szmaragdowej Wyspie Na terenach dawnej Szmaragdowej Wyspy prym w przepowiadaniu ludzkiej przyszłości i w ogólnie pojętym wieszczeniu wiedli druidzi. Ale mało kto wie, że kobiety także parały się przewidywaniem przyszłości, a nazywano je wówczas paniami wiedzącymi lub wróżkami Fairy. Nazwa wróżki wywodzi się od ludzkiego losu i jego przeznaczenia. To z łacińskiego terminu fatum tłumaczy się francuskie słowo Fée oraz angielskie słowo Fairy, co w języku polskim znaczy przyszłość lub przeznaczenie. Z czasem celtyckie wróżki zaczęto utożsamiać z celtyckimi Sidhe, czyli mądrymi kobietami mającymi wpływ na los człowieka. Swoje miejsce w literaturze wyspiarskie wróżki zawdzięczają Williamowi Szekspirowi. W jego dziełach jawiły się one zawsze jako mądre, przewidujące ludzki los, dobre i z chęcią pomagały potrzebującym wsparcia osobom. Z kolei polska nazwa „wróżka” ma swoje początki w prasłowiańskim słowie „vestica” oznaczającym kobietę medium, czyli łącznik między światem realnym a mistycznym. Te wróżki były niewielkiego wzrostu. … Czytaj dalej

Anartowie, czyli Celtowie znad Wisły

Anartowie to plemię celtyckie zamieszkujące, według zapisków Ptolemeusza, głównie Rumunię. Jest ono jednak identyfikowane także z Polską. W kraju nad Wisłą jest wspomniane plemię ściśle powiązane z kulturą puchowską oraz ośrodkami kulturowymi z dorzecza górnej Cisy. Początki osadnictwa celtyckiego na terenie dorzecza Sanu sięgają IV wieku p.n.e. Celtowie osiedlili się w południowej części tego dorzecza, nad górnym i środkowym Sanem, w okolicach dzisiejszego Sanoka. Na terenie tym do chwili obecnej zlokalizowano aż 26 stanowisk archeologicznych z materiałami historycznymi, które należy przypisać kulturze celtyckiej. Najwięcej śladów celtyckich i pozostałości po magicznych obrzędach Druidów znajduje się w osadach celtyckich, w pobliżu Pakoszówki, Sanoka, a także Trepczy. W okolicach Trepczy w latach 60. ubiegłego stulecia, znaleziono m.in. złotego statera celtyckiego. Jest to najstarsza moneta celtycka odnaleziona na ziemiach polskich. Ślady bytności Celtów w Trepczu, datowane są na okres od III wieku p.n.e. do II stulecia n.e. Było to prawdopodobnie górskie plemię zwane potocznie … Czytaj dalej

Tarce, czyli irlandzkie dudy w wielkopolskim pałacu

Tarce to średniej wielkości wieś polska, położona w województwie wielkopolskim, w gminie Jarocin. We wsi tej znajduje się pałac wzniesiony w 1871 roku, przez Stanisława Hebanowskiego jako dar dla Stanisława Gorzeńskiego. W latach 1898-1926 właścicielem pałacu był oficer, biorący udział w powstaniu listopadowym Zbigniew Ostronóg-Gorzeński. Od 1948 do 1974 roku pałac był siedzibą miejscowej szkoły rolniczej. Od frontu pałac posiada ryzalit, z głównym wejściem umieszczonym pod portykiem. W ryzalicie tym, nad środkowym oknem pierwszego piętra, znajduje się kartusz z herbami Węsierki należący do Elżbiety Węsierskiej oraz herb Nałęcz należący do jej męża Stanisława Gorzeńskiego. Natomiast w zwieńczeniu kartusza znajduje się fronton, z herbem Nałęcz Zbigniewa Ostroróg-Gorzeńskiego. Pracami przy budowie pałacu kierował poznański budowniczy Antoni Krzyżanowski. Obiekt, wzniesiony w 1871 roku, jest cennym przykładem neorenesansowego stylu budowlanego z zastosowaniem francuskich wzorów, szczególnie wyraźnych w wystroju westybulu. Usytuowanie pałacu w parku krajobrazowym podkreśla jego niepowtarzalną bryłę, nawiązującą do renesansowych zamków francuskich. Właścicielem … Czytaj dalej

Otagowano |

Druidzkie rytuały w Sudetach

Zwiedzając Świeradów-Zdrój oprócz atrakcji oferowanych przez to miasteczko można zobaczyć również fragmenty Sudetów. Zarówno to uzdrowiskowe miejsce, jak też i wspomniany pasaż górski, mogą wprowadzić w prawdziwy zachwyt. Pierwsza wzmianka o Świeradowie pochodzi z 1524 roku. Miejsce to w tym czasie zwało się Fegebeutel. Już wtedy zostały tutaj odkryte wody mineralne, wzmiankowane po raz pierwszy w 1572 roku, w książce berlińskiego lekarza Leonarda Thurneyssera. Świeradów był trzykrotnie plądrowany w latach 1634–1639. Jednym z powodów najazdów było protestanckie wyznanie mieszkańców ówczesnego Świeradowa. Również w 1642 roku Świeradów został ograbiony – krążyła wtedy legenda o tym, jakoby jego mieszkańcy znaleźli w Sudetach olbrzymi skarb, który zakopali pod progiem domu najstarszego mieszkańca. W 1645 roku stacjonowały tutaj wojska rotmistrza Hermanna, podczas szturmowania przez Szwedów zamku Gryf.   W 1795 roku wybudowano tutaj pierwszy dom zdrojowy, zaś w roku 1817 odkryto źródło w korycie rzeki, w związku z czym uregulowano jej przebieg i wybudowano … Czytaj dalej

Piękno pałacu w Pławniowicach

Pławniowice to mała miejscowość położona na północny zachód od Gliwic. Znajduje się ona tuż przy autostradzie A4. Wielu przyjezdnych przyciąga swoją architektoniczną perełką, jaką jest malowniczy Zespół Pałacowo-Parkowy pochodzący z końca XIX wieku. Również i w okolicy nie zabrakło celtyckich akcentów. Historia zamku opisywana była już w 1317 roku w polskich kronikach. Jego ranga wzrosła, kiedy dobra rycerskie zakupił w 1737 roku Jan Paweł II von Stechow. Był on w Pławniowicach pierwszym landratem, czyli starostą powiatu gliwicko-toszeckiego, po zajęciu Śląska przez Prusy. W roku 1798 majątek przejął hrabia Karol Franciszek von Ballestrem, którego matką była Maria Elżbieta Augusta von Stechow, a ojcem Giovanni Battista Angelo Ballestrero, oficer wojska pruskiego pochodzący z włoskiego Piemontu. Był on protoplastą śląskiej linii rodu Ballestrem. Od tego czasu aż do stycznia 1945 roku dobra pławniowickie wraz z pozostałymi rudzko-biskupickimi pozostawały w rękach rodziny Ballestrem. Obrała sobie ona Pławniowice za swą rodową siedzibę, wznosząc tu w … Czytaj dalej

Otagowano |

Kiełbasów i dęby Jana Komorowskiego

Kiełbasów to przysiółek niewielkiej wioski znajdującej się niedaleko Żywca. Wieś ta znajduje się na prawym brzegu rzeki Koszarawy, w pobliżu stoków Gawrońca, które porasta gęsty Las Kiełbasowski. Las ten nadał Żywcowi w roku 1526 właściciel dóbr żywieckich, Jan Komorowski. Z biegiem lat, za panowania rezydującego tutaj rodu Habsburgów, stanęła piękna leśniczówka, zaś w dobie okresu międzywojnia przysiółek Kiełbasów, zaczęli odwiedzać mieszkańcy różnych miast w celach rekreacyjnych. W latach 30. ubiegłego stulecia Rudolf Messer, leśniczy lasów żywieckich, postanowił wybudować w Kiełbasowie małą kaplicę, która służyłaby leśnikom, turystom i mieszkańcom okolicznym, za miejsce kontemplacyjne. Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej na okolicznym wzgórzu postawiono budynek w stanie surowym. Dzieło dokończenia budowy podjął w roku 1946 Aleksander Olszowski, leśniczy Lasów Państwowych. W roku 1970 we wspomnianej kaplicy pierwszy raz modlił się kardynał Karol Wojtyła, zaś jego ostatnią wizytę odnotowano tu w dniu 1 maja 1978 roku. Kaplica ta jest niewielka, postawiona na pionowym … Czytaj dalej





„Nasz Głos” 1.07.2022 (746)

[spacer height="20px"]  

Zbiórka na leczenie Tomusia