Nasz Głos | Polski tygodnik w Irlandii | Celtyckie ślady w Polsce | ng24.ie

Celtyckie ślady w Polsce

Kiełbasów i dęby Jana Komorowskiego

Kiełbasów to przysiółek niewielkiej wioski znajdującej się niedaleko Żywca. Wieś ta znajduje się na prawym brzegu rzeki Koszarawy, w pobliżu stoków Gawrońca, które porasta gęsty Las Kiełbasowski. Las ten nadał Żywcowi w roku 1526 właściciel dóbr żywieckich, Jan Komorowski. Z biegiem lat, za panowania rezydującego tutaj rodu Habsburgów, stanęła piękna leśniczówka, zaś w dobie okresu międzywojnia przysiółek Kiełbasów, zaczęli odwiedzać mieszkańcy różnych miast w celach rekreacyjnych. W latach 30. ubiegłego stulecia Rudolf Messer, leśniczy lasów żywieckich, postanowił wybudować w Kiełbasowie małą kaplicę, która służyłaby leśnikom, turystom i mieszkańcom okolicznym, za miejsce kontemplacyjne. Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej na okolicznym wzgórzu postawiono budynek w stanie surowym. Dzieło dokończenia budowy podjął w roku 1946 Aleksander Olszowski, leśniczy Lasów Państwowych. W roku 1970 we wspomnianej kaplicy pierwszy raz modlił się kardynał Karol Wojtyła, zaś jego ostatnią wizytę odnotowano tu w dniu 1 maja 1978 roku. Kaplica ta jest niewielka, postawiona na pionowym … Czytaj dalej

Jak wytwarzać ceramikę w stylu celtyckim

Pani Marzena Ludwisiak uwielbia zbierać wszystkie przedmioty, które kojarzą się z Celtami lub z ich sztuką. Zbiera też cenne informacje na ich temat, którymi z przyjemnością podzieliła się z naszą redakcją. Najstarsze celtyckie wyroby ceramiczne, datowane są na późny okres halsztacki. Zdobią je wielobarwne, geometryczne wzory wykonane rylcem, metodą stemplowania albo technikami malarskimi. W okresie lateńskim przeważają naczynia siwe, zdobione wzorami złożonymi z krzywoliniowych kompozycji. Dekoracje inspirowane tymi wzorami cechuje fantazyjność motywu. Celtyccy garncarze używali koła, a do gliny dodawali grafitu, zwiększając w ten sposób trwałość naczyń, jednocześnie nadając im specyficzny odcień. Często stosowanym motywem zdobniczym na naczyniach celtyckich, jest tzw. wieczny węzeł, czyli innymi ciągła linia, bez początku i końca, splątana w misterny wzór. Do rzadkich znalezisk należą wyroby zdobione scenami rytualnymi. Dlatego wyjątkową pozycję zajmuje kocioł z Gundestrup, znaleziony w 1891 roku w Danii. Zbudowany ze srebra, powstał najprawdopodobniej w II wieku p.n.e. Naczynie to ozdobione jest płaskorzeźbą … Czytaj dalej

Otagowano |

Celtyckie oppida

Z wizytą na świętokrzyskich Krynkach Redakcja Naszego Głosu została zaproszona do pracowni graficznej pana Jerzego Gołębia, który wykonuje projekty ogrodzeń z motywami celtyckimi. Wie on także bardzo wiele na temat celtyckich grodzisk i ich opalisadowania, o czym chce opowiedzieć naszym Czytelnikom. Oppidia Celtyckie oppidia czyli zamieszkałe obwarowane miejsca były zakładane od początku II wieku przed naszą erą. Powodem ich powstawania był rosnący napór Germanów i Rzymian na ziemie Celtów. Oppidia były to ufortyfikowane grody z dużą koncentracją ludności, ale były to głównie osady rzemieślnicze.   Oppida typu miejskiego miały kilka podstawowych wymagań, co do swojej lokalizacji. Musiały one mieć przede wszystkim obronny charakter, zatem wybór miejsca był ważny. Ponadto dla rozwoju znajdującego się wewnątrz oppidium rzemiosła istotna była bliskość występowania złóż, jakie potrzebne były do funkcjonowania wspomnianego rzemiosła. Natomiast dla handlu, ważna była komunikacja, nie tylko z okolicznymi mieszkańcami, ale i z oddalonymi narodami, które nagminnie zakupywały od Celtów biżuterie … Czytaj dalej

Celtyckie ślady w Polsce. Z wizytą w mieście Łodzi

W Łodzi już od okresu pierwszej wojny czczono symbole celtyckie, w których prym wiodła „dłoń”. Nawet teraz na jednej z ulic miasta zobaczyć możemy rzeźbę dłoni, która, jak zawsze wierzono, czuwa nad dobrobytem ludzi. Początkowo dzisiejsze miasto Łódź nosiło nazwę Łodzia. Na temat nazwy tej miejscowości istnieje kilka hipotez. Według jednej z nich wywodzi się ona od szlacheckiego nazwiska, które brzmi Łodzic. Rodzina ta zamieszkiwała wspomnianą miejscowość, a zasłynęła ona w historii miasta tym, że wywodziło się z niej wiele znaczących dla okolicy osób. Miejscowość Łódź ma metrykę średniowieczną – początkowo była małą wsią leżącą w granicach historycznej ziemi łęczyckiej. Ziemią łęczycką początkowo władali książęta łęczyccy. Pierwsza wzmianka dotycząca tego faktu, znajduje się w dokumencie sygnowanym przez księcia ziemi łęczyckiej i dobrzyńskiej Władysława Garbatego z 1332 roku. Związany był on z nadaniem kilku wsi w wieczyste posiadanie biskupom kujawskim – wśród nich znajdowała się wieś o nazwie Łodzia. Prawa miejskie … Czytaj dalej

Otagowano |

Miłkowice: celtyckie naczynia i zrujnowane kościoły

Miłkowice to niewielka wieś położona w województwie wielkopolskim, w powiecie tureckim. Dokładnie opisując jej usytuowanie należy wspomnieć,  że znajduje się ona nad zbiornikiem wodnym zwanym Jeziorkiem. Również tutaj możemy znaleźć ślady świadczące o tym, że mogli zamieszkiwać tu niegdyś Celtowie. Była to niegdyś wieś szlachecka, gniazdo rodowe rodziny Miłkowskich, pieczętujących się herbem Abdank. W drugiej połowie XV stulecia powołano tu do istnienia kościół, ufundowany prawdopodobnie przez Mikołaja Miłkowskiego. Był to akt dziękczynienia za to, że pojął on za żonę Katarzynę z Romiszewic. W czasie wizyty biskupiej w Miłkowicach, mającej miejsce w 1683 roku, zostawiono tutaj notatki, w których opisywano wspomniany drewniany kościół z trzema ołtarzami. W 1784 roku Ignacy Lipski, pełniący obowiązki łowczego, posiadał w Miłkowicach niewielki dworek. Był on także fundatorem drugiego małego kościółka, który pełnił rolę kaplicy modlitewnej. W 1848 roku, został on obrócony w perzynę – nie wiadomo jednak dokładnie, w jakich okolicznościach miało to miejsce. Rok … Czytaj dalej

Zamek Topacz: smutna historia pewnego wesela

Zamek Topacz ulokowany jest na Dolnym Śląsku. W XIX stuleciu tereny te były pod jurysdykcją zaboru niemieckiego, zatem ludność regionu w przeważającej mierze składała się z Niemców. Według Aleksandra Dunckera, niemieckiego księgarza i pisarza, który w latach 1857-1883 wydał spis wiejskich dworów i pałaców należących do  niemieckiej szlachty, wieża obronno-mieszkalna w Topaczu została zbudowana przez zakon templariuszy w celu zapewnienia bezpieczeństwa dla przewożących różne towary kupców. Niestety, dokładne daty budowy dworu i jego przejścia w ręce świeckie nie są nam znane. Historia obiektu, którego pierwszą budowlą była dwupiętrowa wieża obronno-mieszkalna na planie prostokąta z nawodnioną fosą, sięga początków XIV stulecia. Na początku XVI wieku wieżę tę podwyższono o jedną kondygnację z tarasem widokowym na szczycie, pełniącym rolę rekreacyjną oraz obserwacyjną. W latach 1586-1600 posiadłość ta należała do Heinricha von Vogta i jego następcy, który w 1618 roku dobudował renesansowy budynek do istniejącej już w tym miejscu wieży. W XIX wieku, … Czytaj dalej

Irlandzkie ślady poza Zieloną Wyspą, czyli kultura halsztacka

Kultura halsztacka to nietypowa nazwa określająca życie Celtów, która pochodzi od znaleziska archeologicznego w La Tène nad jeziorem Neuchâtel w Szwajcarii. To właśnie tutaj, w trakcie badań archeologicznych prowadzonych w XIX wieku, odkryto sporą liczbę zabytków związanych z ludnością celtycką, jej rzemiosłem i rolniczą pracą. Jak się później okazało, kultura ta miała wiele odniesień do innych zakątków Europy, w których żyli Celtowie. Celtyckie plemię Bojów mieszkające na Morawach postanowiło poszerzyć swoją przestrzeń życiową, udając się na tereny Polski. Jak nietrudno się domyśleć, pojawili się oni na Górnym Śląsku. Założyli tutaj bogate oppidum, czyli po prostu osadę. Jako że byli znamienitymi rolnikami, ich uprawy były doskonałe, a zbiory dorodne. Wszystkie źródła historyczne poświęcone Celtom podkreślają wysoki poziom przez nich rolnictwa. Późniejsze plemiona celtyckie mieszkające w Polsce posiadały nawet żniwiarki dwukołowe. Całe kompleksy pól uprawnych otoczone były kamiennymi granicami, u nas znanymi jako miedze. Celtowie uprawiali swoje pola należycie i sumiennie.  Ziemię … Czytaj dalej

Celtyckie ślady: Zamek Bolczów– ciężkie losy urokliwej twierdzy

Zamek Bolczów to dolnośląska budowla, która wykonana jest z naturalnych skalnych ścian. Znajduje się on około 15 kilometrów od Jeleniej Góry. Usytuowany jest na skalistym, granitowym występie, mieszczącym się na wysokości 561 m n.p.m. Do budowy zamku wykorzystano dwie granitowe skały, które połączono kamiennymi murami, dzięki czemu powstał niewielki dziedziniec. Nad nimi od strony wschodniej wzniesiono kwadratową wieżę, obok dom dla kobiet, a prostopadle do niego, przy północnej stronie murów na krawędzi zbocza, zbudowano podpiwniczony budynek mieszkalny. Wejście do niego prowadziło bezpośrednio z dziedzińca, a jego nadziemne kondygnacje były podzielone na dwa pomieszczenia o podobnych wielkościach. Po południowej stronie była okrągła kaplica, zaś naprzeciwko budynku mieszkalnego od południowego wschodu znajdowała się kuchnia i piekarnia. Na zamkowym dziedzińcu była cysterna z wodą. Okolice zamku są jednymi z wielu polskich miejsc, w których natrafić można na ślady obecność Celtów. Na obrzeżach miasta archeolodzy odnaleźli pozostałości dużej osady celtyckiej sprzed ponad 1,8 tys. … Czytaj dalej

Otagowano , |

Pałac w Mosznej: celtyckie akcenty w opolskiej wsi

Pałac w Mosznej to zabytkowa rezydencja położona na Opolszczyźnie. Jest on jednym z najbardziej znanych zabytków w naszym kraju. Od 1866 do 1945 roku pałac ten był rezydencją śląskiego rodu Tiele-Winklerów, światowych potentatów przemysłowych. Budowla pałacowa powstała w połowie XVIII wieku jako pałac posiadający barokowy styl. Zamek zaczęto znacznie rozbudowywać w roku 1896, gdyż nocą z 2 na 3 czerwca tego samego roku barokowy pałac częściowo spłonął. Stary pałac został odbudowany w pierwotnym układzie i stylu, a do 1900 roku powstała jego część wschodnia w stylu neogotyckim, z piękną oranżerią. W latach 1911-1913 do pałacu dobudowano skrzydło zachodnie w stylu neorenesansowym. Założony tu park jest częścią parku krajobrazowego z cennym drzewostanem i niezwykłym skupiskiem rododendronów. W latach 1904, 1911 i 1912 częstym gościem tych okolic był Wilhelm II, ostatni niemiecki cesarz. Rodzina Tiele-Wincklerów opuściła pałac wiosną 1945 roku, gdy zakończyła się II wojna światowa, a tereny opolskie wróciły do granic … Czytaj dalej

Coś więcej niż pojemnik na żywność: celtyckie dzbany w województwie świętokrzyskim

Nie od dziś wiadomo, że Celtowie są pradawnym narodem ściśle związanym ze Szmaragdową Wyspą. Jednakże wiele korzeni Celtów ma też swoje powiązania z różnymi miejscami występującymi na Starym Kontynencie. Tym samym postanowiliśmy wyruszyć na świętokrzyską wycieczkę, śladami Celtów w poszukiwaniu szczególnych przedmiotów upamiętniających ten zacny naród, jakim są repliki dzbanów kapkazkich, w których Celtowie przechowywali sól i inne pokarmy. Celtowie zajmowali się głównie rolnictwem i hodowlą zwierząt. Ich niezatarte ślady znaleźć można także w niemieckich kopalniach soli. Znajduje się w nich wiele oryginalnych dzbanów celtyckich, które służyły tym ludom do przechowywania soli. Większe dzbany, tak zwane czerpakowe, znajdowały się na terenie kopalni, które to po napełnieniu białym złotem, czyli solą, wciągali Celtowie sznurami na górę. Dzbany nazywały się „celtyckie” ponieważ to właśnie Celtowie zajmowali się ich wytwarzaniem. Celtycką specjalnością kulinarną były przetwory mięsne. Były to przede wszystkim wieprzowina, którą jako osolone i pokrojone w pasy mięso przechowywano w dębowych beczkach … Czytaj dalej

Otagowano , |