Większość Polaków w Wielkiej Brytanii i Irlandii, którzy przyjeżdżali od 2004 w poszukiwaniu bardziej popłatnej pracy pozostają w swym przybranym kraju i przystosowują się do życia w czasie ekonomicznego kryzysu.

Nowy raport Uniwersytetu Warszawskiego i Centrum Stosunków Międzynarodowych kończy się porażającym wnioskiem dotyczącym starań polskiego rządu do skłonienia wykwalifikowanych Polaków mieszkających na Wyspach Brytyjskich do przyjazdu do kraju aby wzmocnić słabnącą obecnie polską gospodarkę. Autorzy raportu piszą, że z dwóch milionów Polaków, którzy wyjechali za granicę, w tym większość do Wielkiej Brytanii i Irlandii, tylko niewielka część powróciła do Polski. - Główna strategia to przeczekanie kryzysu, jak to robią emigranci - mówi raport. Kryzys jednak ograniczył liczbę Polaków rozważających opuszczenie ojczyzny na rzecz innych krajów. Sondaż przeprowadzony był w lutym i marcu wśród 200 Polaków, którzy wrócili do Polski w drugiej połowie 2008 roku. Tym, co niepokoi decydentów jest fakt, że Polacy, którzy wrócili do kraju wyrazili nadzieję na ponowny wyjazd za granicę w przyszłości. Wśród państw uznanych za zagrażające wysiłkom Polski w celu uniknięcia odpływu z kraju ludzi wykształconych są sąsiadujące Niemcy, które już ogłosiły że być może otworzą rynek pracy w 2010, rok przed objęciem przepisami Unii Europejskiej.

Ich małżeństwo trwało tak w wielkim szczęściu aż 20 lat. I wtedy to się stało! Danuta dziwnie zaczęła się zachowywać, rozradowana chodziła po domu. Śmiała się z byle powodu. Jakimże głupcem musiał być pan Jan, gdy myślał, że to on jest powodem tego szczęścia. Kiedy odkrył prawdziwy powód radości żony - jej młodego kochanka - wpadł w trudną do opisania rozpacz. Próbował znosić ten ból, do czasu, gdy Danuta poprosiła go o rozwód. Janek zawył jak zraniony zwierz. Wpadł w szał, wyciągnął z szopki pojemnik z benzyną, oblał się nią i podpalił! To było coś potwornego! Janek czołgał się, cały płonąc i przeraźliwie krzycząc! Po kilku metrach upadł pod płotem. To cud, że w ogóle żyje!- Panie Boże, błagam, nie zabieraj mi mojego synka - płacze pani Zofia (70 l.), matka desperata. - Jak ona mogła mu to zrobić, przecież on całe życie był dla niej taki dobry - dodaje wstrząśnięta kobieta, której ukochany syn jest w tak ciężkim stanie, że może nie przeżyć kilku najbliższych godzin.

PP

Należy zdawać sobie sprawę z faktu, że mimo, że większość pracodawców w Irlandii przestrzega praw pracowniczych, są też tacy, którzy nie traktują swoich pracowników uczciwie. Pracownicy pochodzący z innych krajów są szczególnie narażeni na wyzysk i złe traktowanie. Gorąco doradzamy, by przeczytać ten odcinek naszego poradnika w całości i zapoznać się ze swoimi prawami.

Jeśli jesteś w ciąży i jesteś zatrudniona w Irlandii, masz prawo do urlopu macierzyńskiego trwającego 26 tygodnie. Urlop należy wziąć przynamniej na dwa tygodnie przed spodziewanymi narodzinami dziecka i ma on trwać przynajmniej do czwartego tygodnia życia dziecka. Co do pozostałych 20 tygodni, decyzja należy do Ciebie. Zwykle kobiety rozpoczynają urlop macierzyński na dwa tygodnie przed porodem i trwa on przez następnych 24 tygodni po porodzie. Możliwe jest także wzięcie dodatkowych 16 tygodni bezpłatnego urlopu macierzyńskiego. Prawo do urlopu macierzyńskiego dotyczy wszystkich kobiet zatrudnionych w Irlandii (nawet zatrudnionych tymczasowo), niezależnie od jak dawna pracują dla firmy lub ile godzin w tygodniu. Twój pracodawca nie musi Ci płacić w czasie urlopu macierzyńskiego. Jednak należy Ci się wsparcie z Pomocy Społecznej.

Pracownik w Irlandii ma ograniczone prawo do urlopu w chwili kryzysu w rodzinie. Urlop ten nosi nazwę „urlopu z powodu wypadków losowych”(“force majeure leave”). O chęci skorzystania z urlopu z powodu wypadku losowego musisz powiadomić swojego pracodawcę jak najszybciej. Zaraz po powrocie do pracy obowiązkowo należy złożyć pisemne podanie do swojego pracodawcy. Maksymalny okres urlopu to 3 dni w ciągu 12 miesięcy lub 5 dni w ciągu 36 miesięcy. Urlop z powodu wypadków losowych jest urlopem płatnym. Informacje na temat urlopu macierzyńskiego, wychowawczego, adopcyjnego, urlopu z powodu wypadków losowych? można uzyskać w Equality Authority. Z urzędem tym można się skontaktować pod numerem telefonu + 353 1 417 3333 Lo-call 1890 245 545 (z Irlandii) lub uzyskać informacje na stronie www.equality.ie.

Regulacja zatrudnienia

Prawnie wiążące porozumienia znane pod nazwą “Przepisów dot. Regulacji Zatrudnienia” (ang. EROs) zajmują się warunkami pracy a także płacy zatrudnionych.

Przepisy EROs regulują zatrudnianie osób w następujących sektorach: Rolnictwo, Catering, Sprzątanie, Fryzjerstwo, Hotelarstwo, Handel detaliczny, Ochrona mienia.  By otrzymać pełną listę zawodów chronionych Przepisami dot. Regulacji Zatrudnienia, należy skontaktować się z Ministerstwem Handlu, Pracy i Przedsiębiorczości. W przypadkach, kiedy dany zawód regulowany jest ww. przepisami, ich uaktualniony tekst powinien być wywieszony w widocznym miejscu na terenie zakładu.

 „Porozumienia zbiorowe” są porozumieniami zawartymi pomiędzy pracodawcą a reprezentantami pracowników (zwykle związkami zawodowymi). Porozumienia te dotyczą stawek godzinowych oraz warunków zatrudnienia w określonych zawodach. Często takie porozumienia będą dotyczyły całego sektora i w przypadku, kiedy porozumienie takie zostało zarejestrowane w Sądzie Pracy, znane jest wtedy pod nazwą “Porozumienia Zbiorowego” (ang. REA). Porozumienia Zbiorowe obowiązują w kilku sektorach gospodarki,

np. w budownictwie.) Pracownicy, którzy pracują w Irlandii w sektorze budowlanym, objęci

są Porozumieniami Zbiorowymi. W celu uzyskania szczegółów dotyczących warunków zatrudnienia zawartych w Porozumieniach Zbiorowych należy skontaktować się z SIPTU.

Na stronie internetowej SIPTU www.siptu.ie można znaleźć informacje na ten temat w różnych językach.

Aple

Czy mam prawo do płatnych nadgodzin?

Płatne nadgodziny nie są ustawowym prawem, jednak większość pracodawców stosuje wobec swoich pracowników system płatnych nadgodzin. Polityka pracodawcy względem płatnych nadgodzin może być przedmiotem jego indywidualnych ustaleń i może być częścią warunków umowy o pracę. Niektóre gałęzie przemysłu (takie jak budownictwo) stosują się do porozumień zbiorowych (ang. REA’s) oraz Przepisów dotyczących Regulacji Zatrudnienia (ang. ERO’s), które zawierają regulacje prawne dotyczące płatnych nadgodzin.

Agencja, która obiecała znaleźć mi pracę, żąda ode mnie pieniędzy – czy jest to zgodne z prawem?

Nie. W Irlandii pobieranie opłat przez agencje rekrutacyjne za znalezienie pracy dla Ciebie jest nielegalne. Agencja może pobierać opłaty od pracodawcy, jeśli ten korzysta z jej usług przy naborze pracowników. Jeśli agencja pobrała od Ciebie opłatę za znalezienie pracy, skontaktuj się z the Department of Enterprise, Trade & Employment, telefon.: + 353 1 631 2121.

Czy mam prawo otrzymać referencje od mojego pracodawcy?

Referencje nie są prawnie gwarantowane, zatem wydanie ich przez pracodawcę jest wyłącznie jego dobrą wolą.

Jestem zastraszany w pracy – co mogę zrobić?

Możesz skontaktować się ze specjalistą BHP (Health and Safety Officer) w Twoim miejscu pracy lub możesz skontaktować się z Inspekcją BHP(Health and Safety Authority). Z Inspekcją BHP można skontaktować się pod numerem telefonu + 353 1 614 7000

Więcej informacji

Dodatkowe informacje: Joe O’Brien, Policy Officer (język angielski) jobrien@crosscare.ie, lub Irena Suchecka irenas@crosscare.ie, Crosscare Migrant Project, 1 Cathedral St., Dublin 1, 01-8732844.

Crosscare Migrant Project

Crosscare migrant Project (CmP) jest organizacją, która udziela informacji i wsparcia imigrantom. CmP jest projektem Crosscare – agencji Opieki Społecznej Diecezji Dublińskiej. Crosscare migrant Project ma do czynienia z irlandzkimi emigrantami, którzy mają zamiar wyjechać już wyjechali bądź powracają do Irlandii oraz imigrantami w Irlandii. Więcej informacji na te mat CmP na stronie www.migrantproject.ie.

W październiku 2008 pracownik Urzędu Kontroli Skarbowej, udając studenta, poprosił pracującą w kiosku kobietę o skserowanie jednej strony papieru. Emerytka przyjęła od niego 30 gr (tyle kosztowała usługa), ale nie wydała paragonu fiskalnego. Tym samym fiskus stracił na tej transakcji 7 procent od 30 groszy, co daje całe dwa grosze!

Kobieta tłumaczyła, że nie mogła nabić usługi na kasę, bo ta była w kiosku dopiero od kilku dni i właściciel nie dał jej kodu do urządzenia. Sprawa jednak trafiła do sądu, a ten orzekł, że emerytka jest winna.

Jak tłumaczyła sędzia, nie ma znaczenia, że chodzi o dwa grosze. Kobieta złamała prawo i musi zostać za to ukarana. Poza tym - argumentowała - stać ją na zapłacenie wyroku, bo jeździ toyotą i jej emerytura wynosi 1,7 zł.

Emerytka będzie się odwoływać od wyroku.

Mamy nadzieję, że z równą przebiegłością nasi kontrolerzy będą ścigać autorów wielomilionowych oszustw, a sądy z równą bezwględnością będą wymierzać im kary.

mch

Duńczycy są wyczuleni na przemoc domową, dlatego Polak nie ma tam już czego szukać. Jego klub, Odense BK, natychmiast rozwiązał z nim kontrakt. Po wyjściu zza krat Onyszko pewnie wróci do Polski, choć skandynawscy bukmacherzy nie dają mu wielkich szans na znalezienie pracodawcy.

Niedzielny poranek

Do zajścia doszło 22 marca tego roku. W niedzielny poranek Onyszko napadł żonę w jej własnym domu (para jest w separacji). Pobił ją, a potem jak gdyby nigdy nic pojechał na mecz swojej drużyny do Kopenhagi. Zaraz po spotkaniu, w drodze do klubowego autokaru został aresztowany, a teraz sąd ogłosił wyrok. Piłkarz przyznał przed sędzią, że to była scena zazdrości, ujawnił też, że od tamtego czasu korzystał z pomocy psychologa.

- Wcześniej miałem dwie sesje w tygodniu, a teraz wystarczy jedna. Bardzo mi to pomogło - przekonywał Onyszko, ale nie do końca przekonał sędziego i stąd miesięczny wyrok. Żalu nie kryła też żona piłkarza.

- Nie wiem, po co ludzie z klubu Arka mówili, że zrobią wszystko, aby nam pomóc w tej trudnej sytuacji. Nie zrobiono nic - powiedziała zawiedziona Anna Onyszko.

Zakłady bukmacherów

Ta sprawa wywołuje w Danii mnóstwo komentarzy ze względu na to, że do takich incydentów dochodzi tam bardzo rzadko. Skandynawscy bukmacherzy zorganizowali nawet zakłady, w których można obstawiać, jaka będzie przyszłość Polaka po 1 października. Najbardziej prawdopodobne ich zdaniem jest to, że nikt nie będzie chciał go zatrudnić, płacą za to tylko 1:2,5. Więcej możnaby zarobić (1:3,5), stawiając, że przygarnie go polski klub, a najwięcej za to, że skusi się na jego usługi jednak jeden z zespołów duńskiej ekstraklasy (1:4).

Przed Onyszką “smak” skandynawskiego więzienia poznał inny Polak, Igor Sypniewski. Po wyjściu na wolność powiedział “SE”, że warunki były takie, jak w trzygwiazdkowym hotelu w Polsce. Onyszko też na swoje szczęście nie trafi do celi z kryminalistami.

Półotwarty zakład

- To będzie półotwarty zakład, gdzie cele zamykane są tylko na wieczory i noce - powiedział nam Erik Thomsen, dziennikarz z działu kryminalnego lokalnej gazety z Odense.

Inni polscy piłkarze, którzy byli za kratkami:
1. Igor Sypniewski - (1,5 roku więzienia za znęcanie się nad matką i groźby pod adresem konkubiny)
2. Grzegorz Kasprzik (16 miesięcy za pobicie kolegi, którego oskarżał o kradzież komórki)
3. Łukasz Mierzejewski (obwiniony o gwałt na nieletniej Fince, dwa miesiące w areszcie, potem uniewinniony)
4. Wojciech Ozimek (7 lat więzienia za wypadek samochodowy po pijanemu, w którym zginęły 3 osoby)
5. Dariusz Dudka (dwa miesiące w areszcie za śmiertelne potrącenie samochodem pieszego)

pk

 - Jaki wynik wtedy będzie możliwy? 22 metry?

- Powoli, przez długie lata nie mogłem pokonać granicy 21 metrów. Udało mi się dopiero na olimpiadzie w Pekinie. Dlatego na 22 metry też muszę trochę poczekać. Może nieco krócej, powiedzmy trzy lata, żeby padło na igrzyska w Londynie (śmiech).

- Wcześniej, za 2 miesiące, mistrzostwa świata w Berlinie…

- Moim celem jest zdobycie tam złotego medalu. Sądzę, że w Berlinie poziom będzie wyższy niż w igrzyskach w Pekinie, więc trzeba będzie pewnie pobić rekord Polski (21,68 Edwarda Sarula, rekord życiowy Majewskiego to 21,51 - red.).

- A ile pan teraz waży?

- 142 kilo przy wzroście 204 cm. Wystarczy. Już nie będzie ani kilo więcej. Gdy zdobywałem złoto w Pekinie, ważyłem 3 kilo mniej.

Dariusz Chrabałowski

Bobby Gunn: - Różne rzeczy piszą na temat tej walki, mnie to nie obchodzi. Dla mnie najważniejsze jest, że będę walczył z Adamkiem, prawdziwym wojownikiem. Mogłem zamiast z nim, za większe pieniądze walczyć z Fragomenim. Nie chciałem. Forsa nie jest najważniejsza.

- Czyżby? Ponoć kiedy oferowano ci po raz pierwszy walkę z Adamkiem, nie przyjąłeś jej, bo za mało płacili…

- To prawda. Według pierwszych ustaleń miałem dostać za tamten pojedynek trzydzieści tysięcy dolarów. Potem ta suma skurczyła się do siedmiu tysięcy siedmiuset dolarów. A dodatkowo miałem opłacić koszty podróży swojej i trenera.

- Jak długo boksujesz?

- Od szóstego roku życia. Walczyłem na ulicach, ludzie obstawiali forsę na moje pojedynki. W ten sposób zarabiałem na życie, bo nam się nie przelewało. Mieszkaliśmy w Kanadzie. Nigdy nie miałem domu, pochodzę z cygańskiej rodziny, byliśmy ciągle w podróży. Większość mężczyzn w mojej rodzinie boksowała. Kiedy miałem szesnaście lat, zostałem zawodowcem. Moim największym fanem była mama, Jacqueline. Zmarła na raka, na moich rękach. Miałem wtedy dziewiętnaście lat. Mój świat się zawalił. Nie potrafiłem dalej boksować. Na jedenaście lat zawiesiłem na kołku bokserskie rękawice

- Ciężko było wrócić?

- Nie, wróciłem silniejszy. Bo co cię nie zabije, to cię wzmocni.

- Uważaj, bo Adamek ma silne ciosy…

- Stoczyłem w sumie ponad trzysta walk, z czego 26 jako zawodowy bokser. Ale jestem zdrowy, najgorszą kontuzję złapałem… spadając z drabiny, kiedy malowałem dom. Kostka nie mogła mi się zagoić przez rok. Adamka się nie boję.

- Jak się przygotowujesz do walki z Polakiem?

- Solidnie trenuję, sparuję z Emmanuelem Nwodo (35 l.). Na treningach jest ze mną mój syn, Bobby junior. Ma czternaście lat i już stoczył kilka walk. Chce iść w moje ślady

Marta Kossecka-Rawicz

- Bracia Mroczkowie to dziś jeden z filarów “M jak miłość”, podobnie jak Katarzyna Cichopek (27 l.), są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych twarzy tego serialu. I dlatego wykorzystują swoją pozycję, żądając coraz więcej pieniędzy - mówi anonimowo osoba z produkcji serialu.

Dzisiaj bracia Mroczkowie dostają 14 tys. zł za dzień, czyli po 7 tys. zł na głowę.

- Ich stawka nawet ze względu na kryzys gospodarczy nie zmalała. Jedyne, co wymyślili producenci w ramach oszczędności, to więcej scen do zagrania jednego dnia. Zamiast pięciu mają ich ok. siedmiu - mówi nasz informator.

Dafa